どんぐりの背比べ

DONGURI NO SEKURABE (grootte van eikels vergelijken)

Maandagochtend besloten we Tokyo te verlaten en na een bezoek aan Nikko, richting Mt Fuij te reizen. Ik 

Na een rustige nacht vertrokken we rond 9 uur richting Nikko. Na enkele keren overstappen namen we de Shinkansen, ofwel bullet train, de Japanse hogesnelheidstrein. 

Een klein uurtje later kwamen we aan in het an de Japanse Alpen. Nikko is een klein stadje met nabijgelegen werelderfgoed. Deze plek bestond uit verschillende tempelcomplexen midden in de bossen. Een van de tempels is ook gekend van de drie aapjes, horen zien en zwijgen, die hier origineel ingekerfd waren.De drie apen heten in Japan Mizaru, met zijn handen voor zijn ogen (ziet geen kwaad),Kikazaru, met zijn handen op zijn oren (hoort geen kwaad) en Iwazaru, met zijn handen voor zijn mond (spreekt geen kwaad).

In Japan heerst er een cultuur van herbouwen in plaats van renoveren.  Toevallig werd net een tempel gerestaureerd en herbouwd.  Dit gaf ons de kans dit gebouw op een unieke mannier te bewonderen.  Rond de half heropgebouwde tempel, was een tijdelijke stelling geplaatst die toegankelijk was voor bezoekers andere hieruit konden we de vakmannen aan het werk zien.

Na ons bezoek namen we de bullet train via Tōkyō naar de Fujioshida, een dorpje langs de mount Fuij. In dit stadje hadden we een capsule hotel geboekt, een klein claustrofobisch hokje met een gordijntje aan het voeteinde. Het is een soort cel van ongeveer 2 meter lang, 1 meter breed en 1 meter hoog. 

Dinsdagochtend konden we door de dichte mist helaas de mount Fuij niet zien. Na een lange discussie besloten we de Mt Fuij niet te beklimmen omdat we niet het juiste materiaal bij hadden. In plaats hiervan besloten via de vijf omliggende meren, een bergwandeling te maken en door te steken naar Fujioshida, waar we weer een trein konden nemen voor het vervolg van onze reis. 
We begonnen de tocht vol goede moed maar helaas besloot het weer roet in het eten te gooien. Nat geregend bereikten we de top van Mt Ashiwadayama.  Door de dichte mist konden we helaas niet veel van het uitzicht genieten waarop we besloten verder te gaan. Onderweg kwamen we een verlaten cafeetje tegen dat precies in de tijd was blijven stilstaan. Na een kleine koffiepauze begon het al laat te worden waarop we nu zeker moesten doorzetten. 

_________________________________
Onwetend liepen we  richting de vallei die door de mist en dichtheid van bomen steeds donkerder werd. Door de lava ondergrond liepen de wortels van de bomen als een doolhof over de grond. Door de dichte bebossing was het er muisstil en was er amper wind. Na enkele kilometers werkte het GPS signaal van onze gsm’s niet meer waardoor we probeerden in een rechte lijn achter elkaar in de mist te lopen. Plots viel ons oog op de restanten wat beenderen van een persoon bleken te zijn. 

Nee hoor,  het verhaal vanaf de lijn is verzonnen… Na een kleine koffiepauze begon het al laat te worden waarop we honger kregen en besloten in het dichtstbijzijnde dorp  eten te zoeken. Op weg naar het dorp ontdekten we een Onsen, die we na al dat gewandel, toch verdiend hadden. 

Een eerste keer een onsen,  een soort Japans badhuis is toch een vreemde ervaring. Nadat je je schoenen hebt opgeborgen en inkom betaalt hebt,  krijg je twee handdoeken en een sleutel voor je locker.  Hierna moet je je omkleden in een locker room waarna je jezelf moet wassen op een krukje. Deze doucheruimte is gevuld met krukjes waar iedereeen zich naast elkaar wast.  Nadat je grondig gewassen bent heb je keuze uit verschillende warmwaterbaden,  een sauna en een hammam. Een onsen is na een kleine gewenning periode een hemelse ontspanning. Tegen de avond begonnen de wolken al uit te klaren waarna we (na al die topjes gezien te hebben)  ook het topje vaan de Mount Fuij konden zien. 

Hierna stuurde onze gastheer of hij ons moest komen ophalen omdat hij wat ongerust werd dat we nog steeds niet waren aangekomen. wat achteraf een wijze beslissing bleek te zijn. De weg, die we eerst door de mist en regen zelf zouden wandelen, bleek pal door het Aokighara bos te lopen, de tweede populairste zelfmoord plaats ter wereld (na de Golden gate Bridge). Er worden tussen de 50 en 200 lijken per jaar gevonden. Vermoedelijk geldt de roman Kuroi Jukai, waarin iemand met een gebroken hart zijn leven beëindigt in het bos, als een inspiratie voor veel wanhopige Japanners die bomen boven treinrails verkiezen. Ook de gemiddelde telefoon of GPS werkt bijna nergens in het bos, waardoor er veel wandelaars  verdwalen. De oorzaak hiervan is echter niet bovennatuurlijk, maar door de vulkanische grond, die vol zit met ijzer, in combinatie met de bijzonder dichte bebossing.

Extra: mount Fuij in betere tijden

Advertenties

Schrijf hier je reactie, alvast bedankt! Dimi

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s